از کتاب شیدایی


مهرت افزود چو بر سینه مرا جان فرسود

                             وه که بر آتش عشقت همه دردم بهبود

به هوای تو چنان خون شدش این دیده من

                             که بر آن سرو دلم گشت به گلزار خمود

من ز جور تو بنالم ز دل و جان که هنوز

                                 بستر دیده من از غم هجرت چو کبود

من که عمریست نیاسوده ام از هجر رخت

                      گو مرا مست و چو هوشیار به دام تو چه سود

زهر هجرت چو مرا داد به لب بوسه نوش

                               همه این دیده من شد ز غمم خون آلود

یار گم کرده و بر گوشه می خانه خموش

                             جمله افلاک ز عشقت همه خَمار و خمود

جز به عشق تو نبازم دل و دینم یارا

                              که ز عشق تو مرا جان چو خدایم بخشود